Άβυσσος η Ψυχή τής Γυναίκας

Είκοσι χρόνια έχουν περάσει από τότε που η Ελένη εγκατέλειψε τη ζωή της στη Σπάρτη και έφυγε με τον Πάρη. Τα τελευταία δέκα περίπου τα έχει περάσει στην Τροία, ανάμεσα σε ξένους να βλέπει, έξω από τα τείχη τής πόλης, Αχαιούς και Τρώες να πολεμούν και να σκοτώνονται για χάρη της.

   Ο Μενέλαος και οι υπόλοιποι Αχαιοί πιστεύουν πως η Ελένη έχει βρεθεί εκεί παρά τη θέλησή της. Αυτό φαίνεται στα λόγια τους σε

Για τα Μάτια μιας Γυναίκας

Μπροστά στα τείχη τής Τροίας είναι παραταγμένοι οι στρατοί Αχαιών και Τρώων και στη μέση ετοιμάζονται να μονομαχήσουν ο Μενέλαος με τον Πάρη. Ο νικητής τα παίρνει όλα. Οι γέροντες της πόλης κάθονται ψηλά σε έναν πύργο και εποπτεύουν τη δράση, όταν εμφανίζεται η Ελένη.

[ Ιλιάδα Γ154-158 ]

---

Κι ως είδαν την Ελένη αντίκρυ τους στον πύργο εκεί να φτάνει,

λόγια ανεμάρπαστα σιγόφωνα σταυρώναν μεταξύ τους :

« Δεν είναι κρίμα αν βασανίζουνται για μια γυναίκα τέτοια

μαζί κι οι Αργίτες οι λιοντόκαρδοι κι οι Τρώες καιρούς και χρόνια ·

τι φοβερά με τις αθάνατες θεές στην όψη μοιάζει.

---

Ο Ιερός Βράχος τής Αθηνάς

Στο τέλος τής ραψωδίας Β, ο Όμηρος παραθέτει έναν μακρύ κατάλογο με τις περιοχές που έστειλαν δυνάμεις στα δύο αντίπαλα στρατόπεδα του Τρωικού Πολέμου. Ανάμεσα στους συμμάχους των Αχαιών βρίσκεται και η Αθήνα.