Η Γοητεία τής Λήθης

Στη ραψωδία ε, ο Οδυσσέας παρουσιάζεται να έχει σαφώς αρχίσει να πνίγεται πάνω στο νησί τής Καλυψώς, την Ωγυγία.

[ Οδύσσεια ε151-155 ]

---

Τον βρήκε στο γιαλό να κάθεται · και μήτε που στεγνώναν
ποτέ τα μάτια του απ᾿ τα κλάματα, μον᾿ τη γλυκιά ζωή του
του γυρισμού ο καημός την έλιωνε · καμιά χαρά πια τώρα
δεν τού' δινε η ξωθιά, και πλάγιαζε τις νύχτες μες στα σπήλια
κοντά της απ᾿ ανάγκη — θέλοντας εκείνη, μα άθελά του. 

---

Σπίτι μου, Σπιτάκι μου...

Οι Φαίακες αφήνουν τον κοιμισμένο Οδυσσέα ασφαλή στην ακτή τής Ιθάκης, μα όταν αυτός ξυπνά βρίσκεται σε μεγάλη σύγχυση. Δεν γνωρίζει πού βρίσκεται · αρχίζει να γίνεται παρανοϊκός και να καταριέται τους Φαίακες που τον εξαπάτησαν.

   Ο Οδυσσέας δεν μπορεί εύκολα να πιστέψει ότι επέστρεψε στην πατρίδα του μετά από τόσες περιπέτειες. Το τοπίο τής Ιθάκης δεν του είναι πια οικείο μετά από τόσα χρόνια · πολλά έχουν αλλάξει, και κυρίως ο ίδιος. Είναι σαν… ν΄ ανακαλύπτει το μέρος για πρώτη φορά. Και η Αθηνά τον βοηθά να συνέλθει.

Ομηρικά Γέλια & Χωρατά

Στη γη των Φαιάκων, ο αοιδός Δημόδοκος τραγουδά στην ομήγυρη για τα καμώματα τής Αφροδίτης με τον Άρη και πώς ο απατημένος Ήφαιστος καταφέρνει να τους παγιδεύσει στο κρεβάτι τη στιγμή των περιπτύξεων και να τους ξεμπροστιάσει στους άλλους θεούς.

Ομηρικά Τραπεζώματα

Ο Όμηρος απαγγέλλει τους στίχους του
(πίνακας του Jacques-Louis David, 1794 | πηγή εικόνας) 

[ Οδύσσεια ι1-20 ]

---

Γυρνώντας τότε ο πολυμήχανος του μίλησε Οδυσσέας:
«Αλκίνοε, βασιλιά περίλαμπρε, μες στο λαό σου ο πρώτος,
αλήθεια είναι όμορφο να κάθεσαι ν᾿ ακούς τον τραγουδάρη,
και νά' ναι σαν αυτόν, που ακούγεται καθώς θεού η φωνή του.
Άλλη αναγάλλια εγώ τρανότερη δεν ξέρω, μόνο νά' χει