Όσο οι Έλληνες πολιορκούσαν την Τροία επιτίθονταν και σε διπλανές μικρότερες πόλεις. Οι σκηνές τους, και ιδιαίτερα αυτές των αρχηγών
τους, ήταν γεμάτες από όπλα τού εχθρού και πολύτιμα αντικείμενα. Μετά από κάθε
επιτυχημένη επίθεση τα λάφυρα μοιράζονταν, προφανώς ανάλογα με
την ιεραρχία και την συμβολή τού καθενός στην επιχείρηση. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονταν,
όχι μόνο τα υλικά αγαθά και τα ζώα, αλλά
και οι αιχμάλωτοι που γινόντουσαν σκλάβοι.
Η ομηρική λέξη για το μερίδιο που δικαιούται κάποιος είναι
το
γέρας, το έπαθλο. Με αυτή τη λέξη συνδέεται το γερνώ και το γήρας. Καταλαβαίνει κανείς λοιπόν πως τα γηρατειά άξιζαν γι’ αυτά που επιτεύχθηκαν μια ολόκληρη ζωή, και άρα απαιτούσαν το σεβασμό και ήταν προνομιούχα.
γέρας, το έπαθλο. Με αυτή τη λέξη συνδέεται το γερνώ και το γήρας. Καταλαβαίνει κανείς λοιπόν πως τα γηρατειά άξιζαν γι’ αυτά που επιτεύχθηκαν μια ολόκληρη ζωή, και άρα απαιτούσαν το σεβασμό και ήταν προνομιούχα.
Στην απόδοση χρησιμοποιείται η λέξη μοιράδι, δηλ. μερτικό · λέξη υπέροχη που
συνδέεται βέβαια με τη μοιρασιά και το μέρισμα, αλλά και με τη μοίρα. Η μοίρα είναι
αυτό που δικαιούται κάποιος να πάρει απ΄ τη ζωή σύμφωνα με τα έργα του.
 |
| Η Βρισηίδα παραδίδεται στον Αγαμέμνονα (νωπογραφία τού Τιέπολο, 1757, Villa Valmarana "Ai Nani", Βιτσέντσα | πηγή εικόνας) |
Ο Αχιλλέας, αμφισβητώντας ανοιχτά την εξουσία τού Αγαμέμνονα,
είχε υποστηρίξει τον ιερέα Χρύση στη διεκδίκηση της απελευθέρωσης της κόρης του, Χρυσηίδας. Ο βαριά θιγμένος Αγαμέμνονας δεν το ξεχνάει αυτό. Αποφασίζει να
αποχωριστεί την κοπέλα, αλλά απαιτεί την άμεση αντικατάστασή της με άλλη. Μάντεψε ποιός τελικά την πληρώνει.
[ Ιλιάδα, Α116-120 ]
Κι όμως, αν πρέπει, παίρνω απόφαση και τήνε δίνω πίσω ·
να μην αφανιστεί το ασκέρι μας, να μείνει ακέριο θέλω.
Μα γι᾿ άλλο
αρχοντομοίρι γρήγορα γνοιαστείτε · δεν ταιριάζει
δίχως μοιράδι τώρα απ᾿
όλους μας να μένω εγώ μονάχα ·
τι φεύγει αλλού το αρχοντομοίρι μου, το βλέπετε κι ατοί
σας. »